العلامة المجلسي ( مترجم : سيد عبد الحسين رضائى )
334
بحار الأنوار ( ج 74 ) ( كتاب الروضة در مبانى اخلاق از طريق آيات و روايات ) ( فارسى )
سخت و بزرگ و بلند فراهم آمد آرام نمود پس زمين هم بواسطه فرو رفتن كوهها در گوشههاى سطح آن و نصب شدن در اعماقش و قرار گرفتن پست و بلنديهاى آن از حركت و جنبش آرام گرفت و حقتعالى ميان فضا و زمين را فراخ نموده هوا براى نفس كشيدن ساكنان آن مهيا فرمود . و اهل زمين را با هر چه كه به آن نيازمندند بيافريد ، سپس زمين بيگياه را كه آب چشمهها به جهت بلندى به آن نميرسد و نهرهاى كوچك و رودخانهها بر فراز آن راه نيابد به حال خود نگهداشت و ابر را كه در هوا پديد آمد آفريد تا مردهى آن زمين را زنده كند ، پارههاى ابر درخشنده را كه براى باريدن بر زمين آماده و از يك ديگر جدا و پراكنده بود بهم پيوست تا اينكه ابرهاى سفيد كه پر آب بود به حركت در آمده مهياى باريدن گرديد و در اطراف ابرهاى كشيده و دايره مانند ، برق آن درخشيد و روشنيش در ميان قطعههاى بزرگ ابرهاى سفيد رويهم قرار گرفته تمام نشده پى در پى ابر بارنده فرستاد پس باران آن كه بواسطهى سنگينى مايل به پائين آمدن بود به زمين نزديك شد و پياپى باد جنوب آن را حركت داده بارانهايش را بيرون مىآورد . پس چون ابر سينه خود و اطراف آن را بر زمين افكند و آب فراوانى كه در بر داشت فرو ريخت . خداوند متعال از زمينهاى خشك گياهها را و از كوههاى خالى علفها را تازه و تر رويانيد پس زمين بمرغزارهاى خود كه به آنها زينت داده شده شادى مىكند و به آنچه كه در آن روئيده و به آن آراسته گرديده از قبيل شكوفهها ، گلهاى درخشنده و تازه فخر و نازش مىكند . حقتعالى آن گياهها را توشهى مردم و روزى چهار پايان قرار داده در اطراف زمين راههاى گشاده باز نموده ، در ميان راهها براى دوندگان علامتها و نشانههائى بر پا نمود تا بهر كجا كه بخواهند رفت و آمد كنند . پس از آنكه حقتعالى زمين را پهن كرد و فرمان خود را بآفرينش انسان